Spojrzał na mnie przerażony. Chwilę się zastanawiał. Potem rzekł stanowczo:
To mogło się zdarzyć tylko w takim razie, jeżeli pan mnie o coś pytał.
— Tak jest. Pytałem.
— Bo, jak rzekłem — nigdy mi się nic nie śni.
— Ja — podróżuję — dodał po chwili.
— Pan podróżuje... Jak to rozumieć?
Laponder nie bardzo chciał się wyjęzyczyć, ja zaś uważałem za wskazane, by mu określić przyczyny, które sprawiły, żem się starał go przeniknąć453: w ogólnych zarysach powiedziałem mu, co się stało w nocy.
— Może pan być mocno przekonany — rzekł z powagą, gdym skończył swe wyjaśnienie — może pan być przekonany, że wszystko, com mówił we śnie, opiera się na rzeczywistości. Kiedym poprzednio zauważył, że nie śnię, ale „podróżuję”, rozumiałem przez to, że moje życie senne inaczej jest ułożone, niż życie — powiedzmy, normalnych ludzi. Niech pan to nazwie, jak się panu podoba — wyłonienie się ciała. — Tak było na przykład dziś w nocy w nadzwyczaj dziwnym pokoju, do którego wejście prowadziło z dołu przez drzwi spuszczone.
— Jakże ten pokój wyglądał? — zapytałem gwałtownie. — Czy był niezamieszkany? Pusty?
— Nie. Stały w nim meble. Ale mało. I łóżko. Na łóżku młoda dziewczyna spała albo leżała pozornie martwa. Jakiś mężczyzna siedział koło niej, trzymając rękę na jej czole.