— Nie powinna pani tego brać dosłownie — starałem się uniewinnić.
Z wielką uwagą przyglądała się, jak ja rylcem pogłębiałem formę.
— Musi to być niezmiernie trudna rzecz — wszystko to najdokładniej przenosić na kamień.
— To tylko mechaniczna robota. Prawie nic. Przerwa.
— Czy będę mogła zobaczyć gemmę320, gdy ją pan wykończy? — zapytała.
— Dla pani jest przeznaczona, Miriam.
— Nie, nie. To nie idzie — — to — to — widziałem, jak jej ręce nerwowo się poruszały.
— Takiej drobnostki nie chce pani przyjąć ode mnie? — przerwałem jej nagle. — Chciałbym, powinien bym dla pani zrobić daleko więcej.
Szybko odwróciła twarz ode mnie.
Co też ja powiedziałem złego? Musiałem ją głęboko urazić. Tak to brzmiało, jakbym chciał zrobić aluzję do jej ubóstwa.