ANTONI
O, tak, mów mi o mieście papieskim.
APOLONIUSZ
Zaczepił nas człowiek pijany, który śpiewał łagodnym głosem. Była to pieśń ślubna Nerona i mógł on zgładzić każdego, kto go słuchał niedbale. Nosił na grzbiecie w skrzynce strunę z kitary208 cesarza. Potrząsnąłem ramionami. On rzucił nam w twarz błoto. Wówczas rozwiązałem swój pas i uderzyłem go.
DAMIS
Pobłądziłeś w tym, mistrzu, pobłądziłeś.
APOLONIUSZ
Cesarz nocą wezwał mnie do swego domu. Grał w kości ze Sporusem209, oparłszy się lewym ramieniem na stole agatowym. Obrócił się i, marszcząc rudą brew, zapytał mnie: „Czemu ty mnie się nie lękasz?” Odpowiedziałem mu: „Gdyż Bóg, który ciebie uczynił strasznym, mnie uczynił nieustraszonym”.
ANTONI
na stronie