— Tak. Jak ci smakuje ten portwein? Ma przeszło pięćdziesiąt lat.
— Wyśmienity. Ale mów dalej. Jestem jak na rozżarzonych węglach... Pomyśl tylko. Mamy jeszcze kilka dni karnawału. Może bym i ja spróbował tego sposobu!
— Oddaję ci go do rozporządzenia.
— Zeniu! Muszę cię uściskać!
Pan Albin rzucił się na szyję przyjaciela z takim impetem, że wywrócił mu ledwo napoczęty kieliszek drogocennego napoju. Ale pan Zenon nie dzielił jego entuzjazmu.
— Wysłuchaj wpierw, a potem dziękuj — rzekł i, nalawszy sobie ponownie portweinu, mówił dalej:
— Była to, pamiętam, sobota Zapustna i tak się złożyło, że wszystkie moje trzy...
— Projekty — uzupełnił pan Albin.
— ...miały być na balach, na które i ja również otrzymałem zaproszenia. Postanowiłem wyzyskać tę okoliczność. Pojechałem naprzód tam, gdzie spodziewałem się zastać pannę Anielę.
— Ta jedna musiała ci być najmilsza.