Raz, dwa...
Huknęły strzały.
Bodzio skrzywił się, pistolet wypadł mu z dłoni. Lewą ręką schwycił się za mięśnie prawej.
Podbiegli do niego.
Przez rękaw sączyła się krew. Bodzio pobrudził nią palce. Patrząc na czerwone plamy, rzekł z pozornym spokojem, chociaż zęby mu szczękały:
— No, to się pierwszemu Michorowskiemu zdarzył taki casus66. Ojej! Moi przodkowie w grobie się przewrócą.
Lekarz obejrzał ranę. Ciało prawej ręki było przestrzelone na wylot, ale kość nieruszona.
Bodzio wyciągnął drżącą z bólu dłoń do swego przeciwnika.
— Wybaczymy sobie, prawda? Swoją drogą... może to nie wypada, ale powiem: oto żałuję, że panu nie odtrąciłem małego paluszka u nogi. Co?! To dopiero byłby strzał! Na drugi raz się poprawię.
W karecie Bohdan osłabł.