Teraz miał nowe zmartwienie i obawy o wnuczkę. Ocknął się z zamyślenia i rzekł:
— Otrzymałem list od Luci. Są z matką w Nicei, ale Lucia chce wracać do Belgii. Pisze, że woli klasztor niż to życie, jakie jej urządza Idalka. Zresztą sam zobacz.
Podał ordynatorowi duży arkusz zapisanego papieru. Waldemar przeczytał. Twarz skrzywiła mu się ironicznie. Zawołał:
— Ciotka zawsze była wariatką! Przepraszam, dziadku.
— Ach! Nie krępuj się, Waldy. Wiem, jaka jest Idalka. Te dwie kobiety razem przebywać nie mogą, chociaż są najbliżej w świecie spokrewnione.
— Ciotka chyba chce się wydać za mąż. To jedynie motywuje te wieczne bale, maskarady i otaczanie się cudzoziemskimi adonisami.
— No, może myśli o Luci?
— Skoro jednak Lucia nie chce, nie widzę racji gwałtem ją prowadzić do ołtarza.
— Cóż zatem robić?... Tak zostawić tego nie można. Lucia jest rozstrojona.
— Niech dziadzio napisze do ciotki: może na święta przyjadą?