Lecz w tej chwili Czech i drugi pachołek wybuchnęli także wesołym śmiechem.
— Widzicie! — zawołał mniemany chłopak. — Któż mnie pozna, skoroście wy nie poznali?
Dopieroż Maćko przypatrzył się wdzięcznej figurce uważniej i zawołał:
— W imię Ojca i Syna! Czyste1038 zapusty1039! A ty tu, skrzacie, czego?
— Ba! Czego?... Komu w drogę, temu czas!
— Miałaś przecie jutro świtaniem przyjechać?
— Jużci! Jutro świtaniem, żeby wszyscy widzieli! Jutro pomyślą w Zgorzelicach, żem u was w gościnie, i nie opatrzą się aż pojutrze. Sieciechowa i Jaśko wiedzą, ale Jaśko obiecał na rycerską cześć, że powie dopiero wtedy, gdy poczną się niepokoić. Ale nie poznaliście mnie, co?
Więc z kolei począł się Maćko śmiać.
— A niechże ci się ta jeszcze przyjrzę... Hej! Okrutnie śwarny1040 z ciebie pacholik!... I osobliwy, bo z takiego można się i przychowku1041 doczekać... Sprawiedliwie mówię! Żebym to nie był stary, no! Ale i tak ci powiadam: waruj się, dziewko, włazić mi w oczy! Waruj się!...
I począł jej przygrażać1042 palcem, śmiejąc się, ale patrzył na nią z wielkim upodobaniem, albowiem takiego pachołka nigdy w życiu nie widział.