— To dajcie wina albo gorzałki lub miodu — odpowiedział Zagłoba.
Inni również okazali ochotę, więc pan dzierżawca z Wąsoszy zajął się tą sprawą i wkrótce kilka gąsiorków stanęło na stole. Uradowały się na ten widok serca, i rycerze poczęli do siebie przepijać, coraz to na inne intencje wznosząc kielichy.
— Na pohybel pludrakom, aby nam tu bochenków długo już nie łuszczyli! — rzekł pan Zagłoba. — Niech sobie szyszki w Szwecji żrą!
— Za zdrowie majestatu: króla jegomości i królowej! — wzniósł Skrzetuski.
— I tych, którzy wiernie przy majestacie stali! — dodał Wołodyjowski.
— Zatem nasze zdrowie!
— Zdrowie wuja! — huknął pan Roch.
— Bóg zapłać! W ręce twoje, a wytrząśnij do dna w gębę... Jeszcze się Zagłoba nie ze wszystkim zestarzał! Mości panowie! abyśmy co prędzej tego jaźwca714 z jamy wykurzyli i pod Częstochowę ruszyć mogli!
— Pod Częstochowę! — krzyknął Roch — Pannie Najświętszej w sukurs715!
— Pod Częstochowę! — zawołali wszyscy.