— Januszowi jednakże Kmicic pomagał dobrych kawalerów wycinać.
— Tak jest, Januszowi pomagał, ale wreszcie i on się spostrzegł, a spostrzegłszy się, nie tylko służbę porzucił, ale jak to wiecie, że człek był zuchwały, jeszcze się na Bogusława porwał. Podobno tam już ciasno było z młodym księciem i ledwie zdrowie z rąk Kmicicowych salwował994.
— Kmicic był żołnierz wielki — odezwały się liczne głosy.
— Książę zaś przez zemstę taką na niego potwarz wymyślił, od której dusza się wzdryga.
— Diabeł by lepszej nie wymyślił!
— Wiedzcie, że dowody mam w ręku, czarno na białym, iż to była zemsta za nawrócenie się Kmicicowe.
— Tak czyje imię pohańbić!... Jeden Bogusław to potrafi!
— Takiego żołnierza pogrążyć!
— Słyszałem — mówił dalej hetman — iż Kmicic, widząc, że nic mu tu już do roboty nie pozostaje, do Częstochowy umknął i tam znaczne usługi oddał, a potem króla jegomości własną piersią osłaniał.
Usłyszawszy to, ci sami żołnierze, którzy by byli przed chwilą na szablach Kmicica roznieśli, poczęli coraz życzliwiej się o nim odzywać.