— Na Najświętszą Pannę, której broniłem, nie! — odrzekł Kmicic. — Nie przez cudze ręce chciałbym się do jego gardła dobrać!
— Czemuś mówił: „gorze!” Znasz tego człowieka?
— Znam — odrzekł, blednąc ze wzruszenia i wściekłości, Kmicic. — Wyprawiłem go jeszcze ze Lwowa do Taurogów... Książę Bogusław porwał do Taurogów pannę Billewiczównę... Miłuję tę pannę!... Mieliśmy się pobrać... Wysłałem tego człeka, ażeby mi o niej dał wiadomość... W takim ręku była...
— Uspokój się — rzekł hetman — dałeś mu jakowe listy?
— Nie... Ona by czytać nie chciała.
— Dlaczego?
— Bo jej Bogusław powiedział, iżem mu się króla porwać ofiarował...
— Wielkie są powody twojej ku niemu nienawiści. Przyznaję...
— Tak, wasza dostojność, tak!
— Czyli książę zna tego człowieka?