— Jaki tam grzech! Daj jeszcze grzeszyć.
— Już nie można. Mitruny już niedaleko.
— Daleko czy blisko — wszystko jedno!
I Kmicic podniósł się w saniach, wyciągnął ręce do góry i począł krzyczeć, jakoby w pełnej piersi radości nie mógł pomieścić:
— Hej-ha! Hej-ha!
— Hej, a hop! Hop! Ha! — odezwali się towarzysze z tylnych sani.
— Czego waćpanowie tak pokrzykujecie? — pytała panna.
— A ot tak! Z radości! A zakrzyknij no i waćpanna!
— Hej-ha! — rozległ się dźwięczny, cieniutki głosik.
— Mojaż ty królowo! Do nóg ci padnę!