Marynia spostrzegła też, że patrzy na jej włosy i zmieszanie jej walczyło z czysto kobiecą kokieteryą. Upinała je umyślnie niezręcznie, tak, że coraz większą falą pokrywały jej ramiona, a jednocześnie mówiła:
— Niech pan nie patrzy, bo sobie pójdę.
— To przecie moje bogactwo — odrzekł Połaniecki — a przytem w życiu nic podobnego nie widziałem!
I wyciągnął znów ku niej ręce, ale ona poczęła się wykręcać.
— Nie wolno, nie wolno — powtarzała — mnie i tak wstyd. Powinnam była odejść.
Włosy jednak zwolna przyszły do ładu, poczem siedli oboje i poczęli rozmawiać spokojniej, chociaż z oczyma w oczach.
— I pani naprawdę chciała pisać? — spytał Połaniecki.
— Widzi pan podarty papier.
— Szczerze mówię, że pani zbyt dobra.
Ona podniósłszy oczy i wpatrzywszy się w półkę przybitą nad biurkiem, odrzekła: