Wymawiając te straszliwe słowa, oglądał z niewymowną radością kamienie, jeden po drugim.
— Bez skazy — mówił. — O, ten ma skazę! Oto skaza. Piękny diament.
Jego blada twarz tak jaśniała w ogniu tych kamieni, że w myśli porównywałem ją do owych zielonkawych zwierciadeł, jakie spotyka się w prowincjonalnych gospodach, które chłoną promienie świetlne, nie zwracając ich: podróżny na tyle odważny, aby się przejrzeć w takim lustrze, ma twarz człowieka rażonego apopleksją.
— No i co? — rzekł hrabia, uderzając Gobsecka po ramieniu.
Stary dzieciak drgnął. Porzucił swoje zabawki, położył je na biurku, usiadł i stał się z powrotem lichwiarzem twardym, zimnym i gładkim niby marmurowa kolumna.
— Ile państwu trzeba?
— Sto tysięcy franków na trzy lata — rzekł hrabia.
— Możliwe! — rzekł Gobseck, dobywając z mahoniowego puzderka wagę bezcenną dla10 jej dokładności, swój klejnot! Zważył kamienie, szacując na oko (i Bóg wie, jak dokładnie!) wagę oprawy. W czasie tej operacji na twarzy lichwiarza walczyła na przemian radość i surowość. Hrabina była pogrążona w osłupieniu, które przemawiało na jej korzyść; zdawało mi się, że mierzy głębię przepaści, w którą się stacza. Były jeszcze wyrzuty w tej duszy kobiecej, trzeba było może tylko wysiłku, miłosiernie wyciągniętej ręki, aby ją ocalić. Spróbowałem.
— Czy te diamenty należą do pani? — spytałem dobitnie.
— Tak, panie — odparła z dumnym spojrzeniem.