— Lepiej by pani zrobiła, rzucając się do nóg męża — szepnąłem, pochylając się ku niej.
Lichwiarz zrozumiał zapewne moje słowa z ruchu warg i spojrzał na mnie lodowato. Twarz młodego człowieka stała się trupio blada. Wahanie hrabiny było widoczne. Ladaco zbliżył się do niej i, mimo że mówił bardzo cicho, usłyszałem:
— Żegnam cię, Anastazjo! Bądź szczęśliwa! Co do mnie, jutro będę już wolny od trosk.
— Panie — wykrzyknęła młoda kobieta, zwracając się do Gobsecka — przyjmuję.
— No, więc! — odparł starzec — ależ pani się trudno decyduje, moja piękna pani.
Podpisał czek na pięćdziesiąt tysięcy do banku i wręczył hrabinie.
— A teraz — rzekł z uśmiechem dość podobnym do uśmiechu Woltera — dopełnię sumy trzydziestoma tysiącami weksli, których pełnej wartości nie zaprzeczy mi z pewnością nikt. To szczere złoto. Pan hrabia powiedział mi dopiero co: „Moje weksle będą zapłacone”.
To mówiąc, podał jej weksle podpisane przez hrabiego, wszystkie zaprotestowane w wilię11 na żądanie jednego z kolegów, który prawdopodobnie sprzedał je lichwiarzowi pół darmo.
Młody człowiek wydał krzyk wściekłości, w którym można było wyróżnić słowa: „Stary łotr!”.
Gobseck nie drgnął, wydobył z puzderka parę pistoletów i rzekł chłodno: