I w kraj wiecznego wygnania pochmurny
Na smutnej wyśle nas łodzi.
Pieśń II, 7 (O saepe mecum tempus in ultimum...)
Do Pompejusza
Pompejuszu295, coś ze mną nieraz najcięższe chwile
przebył w wojsku, gdy nami Brutus296 dowodził297, któż cię
wrócił jako Kwirytę298
bogom naszym, niebiosom italskim?
Pierwszyś z moich przyjaciół, z tobą częstokroć długie
doby winem skracałem, wieńcząc kwiatami włosy