Co w zgubie twojej szuka własnego wesela!
A takiej nie odrzeknij ni marnego słowa,
Lecz milcząc dumnie, odejdź, a cisza grobowa,
Przerwie się wkrótce szmerem głosu uwielbienia
Dla ciebie, nad zdeptanej w głosie wyszydzenia!
Rywalce daj po gębie, dumny naganami,
I kiedy wicher wieje, obróć się plecami.
Szanuj sądy roztropnych, głupców sądy małe
Za najlepszą, gdy giną, poczytaj pochwałę.
Kto myśl sztuczną ozdobą zbyt często przeplata,