Pieśń II, 10 (Rectius vives, Licini, neque altum...)
Do Liciniusa Mureny
Żyj, Licini1, stateczniej i ani dokuczaj
ciągle morzu pełnemu, ni z strachu przed burzą,
zbyt ostrożny, za blisko przypieraj do brzegów
często zdradliwych.
Złotą miarę2 ktokolwiek pokochał, bezpieczny,
skalanego śmieciami posiadać nie będzie
domu, ani też, skromny, otoczy się dworem
zazdrość budzącym.