Pieśń II, 13 (Ille et nefasto te posuit die...)
Do drzewa1
Kto cię pierwszy zasadził, w dniu to złowrogim zrobił,
świętokradzką cię także ręką, o drzewo, wnukom
wyhodował na zgubę
i na całej tu wioski sromotę2.
Uwierzyłbym, że taki człowiek własnemu ojcu
kark już skręcił i w nocy świętą komnatę zbryzgał
gościa swego posoką.
Kto tam ciebie, ponure ty drzewo,