Na tym rozmowa i cała sprawa się skończyła. Zanim jednak zdążył wrócić do domu, całe miasteczko już wiedziało o tym, co zaszło. O tym, że Chaim-Boruch wiezie z sobą cybuch od rabiego.
Ludzie na ulicach i w mieszkaniach zadawali sobie pytania:
— Do czego i na co przydać się może cybuch rabiego?
I zadając sobie to pytanie, jednocześnie znajdywali na nie odpowiedź!
— To z pewnością środek na urodzenie dzieci. Chaim-Boruch, zdaje się, choruje na to, na co chorują wszyscy uczeni. Z pewnością dym ze świątecznej fajki rabiego odniesie pożądany skutek. Aha! I jeszcze coś! Sara-Rywka choruje na oczy. Ma dwadzieścia dwa lata i już nosi okulary. Rabi z pewnością miał ją na względzie. Przecież to żona samego Chaima-Borucha. Nie byle kto.
A mówiąc ogólnie, może pomóc na wszystko. Zwłaszcza jego świąteczny.
I zanim Chaim-Boruch zdążył zsiąść z wozu, otoczył go tłum ludzi. Każdy chciał wypożyczyć od niego cybuch. Na miesiąc, na tydzień, na godzinę, na krótką choćby chwilę. Ludzie chcą go za to ozłocić.
Na ich pytanie, czy cybuch pomoże, odpowiada:
— A bo ja wiem? Spytajcie Sarę-Rywkę.
Jego słowa okazały się prorocze.