— To nasza wieś — odpowiada Maciej i widząc, że nie mam ochoty pozwolić mu na przyśnięcie, wzdycha i poddając się mojej woli, wyciąga zza pazuchy glinianą fajkę. Zapycha ją machorką i zapala. Błysk ognia od zapałki rozjaśnia na czerwono jego na pół obróconą ku mnie twarz obramowaną gęstym włosem.
— Tak — powtarza Maciej — to nasza wieś.
— Dlaczego tak rozrzucona?
— Tak wyszło... dziedzic zawarł sztamę z komisją... czy myśmy to zrozumieli?
— A Żydzi u was mieszkają?
— U nas nie. Na naszych polach nie wolno. Na dziedzicowych...
— Dziedzice pozwalają?
— Nie za darmo. Także zależy który... ten, co nie słucha się księdza...
— Czy Żydzi szkodzą wam?
— Szkodzą?