Życie dworskie

Joachimie! Już młodość porywcza uciekła

I wieku dojźrzałego już pora dociekła¹,

Ta pora, w której żądze słabieć zaczynają.

Strawiłeś lata twoje między dworską zgrają.

Zrazu młodzian, dojźrzalszy potem, profes teraz,

Zyskający, zdradzony, oszukany nieraz,

Zgoła dworak. Więc naucz, świadom znamienicie,

Na czym zawisło, jakie u dworu jest życie?

Milczysz? Znać, żeś jest dworak. Ja, wieśniak, opowiem.