Minęły wreszcie miasto. W wesołych podskokach zbiegły nad potok.
Bursztyńsio, jak zawsze, z zamkniętymi ze strachu oczyma przebiegł mostek.
Zatrzymał się po drugiej stronie i zawołał:
— Puc, nie wchodź do wody, bo się utopisz, proszę cię, PUC!
Ale Puc już był w strumieniu.
Wody było niezbyt wiele, tak że Puc, pies wcale wysoki, pływać nie mógł. Brodził więc tylko po wodzie. Parskał i prychał z zadowoleniem.
Mały Mikado stał na brzegu.
Sam nie wiedział co począć? Czy przebiec mostek i czekać na Puca po drugiej stronie strumienia, czy też wejść do wody?
— Puc, czy przyjemnie jest chodzić po wodzie? — spytał na wszelki wypadek.
— O, i bardzo — odpowiedział mu Puc i dalej już nie mógł mówić, bo chłeptał wodę, aż mu w gardle grało.