Samem swą własną ręką tę winnicę189 grodził,
Aby jej był ani źwierz, ani zły ptak szkodził;
Polewałem, żeby jej słońce nie suszyło,
Nakrywałem, żeby jej zimno nie mroziło.
A kiedy mię nalepsze miały potkać gody190,
Nie wiem, co za zły człowiek oberwał jagody.
I używa z rozkoszą, czego dostał snadnie191,
A mnie, patrząc, jeno sie serce nie192 rozpadnie.
Bodajże nie przechował193; a bodaj poleżał!
Nie wiem, jako mię do gron tak pięknych ubieżał.