Pieśń II12
Nie ma świat nic trwałego, a to barzo k rzeczy3:
Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy4.
Ale rzadki, co by tę powieść Homerowę,
Przypuściwszy do uszu, wlepił sobie w głowę.
Bo każdego swa własna nadzieja uwodzi
A ledwie sie z człowiekiem zaraz nie urodzi.
Póki zakwitła młodość stoi w swojej mierze5,
Lekka6 myśl niepodobne7 rzeczy przed się bierze:
O starości nie myśli ani na śmierć pomni