Pieśń XXII1
Rozumie mój, prózno sie masz2 frasować:
Co zginęło, trudno tego wetować3;
Póki czas był, póki szczęście służyło,
Czegoś żądał, o wszystko łacno4 było.
Teraz widzisz, że nam niebo nie sprzyja:
W czym sie kochasz, to cię daleko mija.
Cóż temu rzec? I szkoda głowy psować5;
Lepiej sie nam na lepsze czasy chować.
A nie mniemaj, byś sam był w tej niewoli: