Ty wszytki rzeczy ludzkie masz za237 fraszkę sobie,
Jednaką myśl238 tak w szcześciu, jako i w żałobie239
Zawżdy240 niesiesz; ty śmierci namniej241 sie nie boisz,
Bezpieczną242, nieodmienną, niepożytą243 stoisz.
Ty bogactwa nie złotem, nie skarby wielkiemi,
Ale dosytem244 mierzysz245 i przyrodzonemi246
Potrzebami; ty okiem swym nieuchronionym247
Nędznika248 upatrujesz249 pod dachem złoconym,
A uboższym nie zajźrzysz250 szcześliwego mienia251,
Kto by jedno252 chciał słuchać twego upomnienia.