Człowiek nie kamień, a jako sie stawi
Fortuna, takich myśli nas nabawi.
Przeklęte szczeście462! Czy snać463 gorzej duszy,
Kto rany ruszy?
Czasie, pożądnej464 ojcze niepamięci,
W co ani rozum, ani trafią465 święci,
Zgój smutne serce, a ten żal surowy
Wybij mi z głowy.
Tren XVII. (Pańska ręka mię dotknęła...)466
Pańska ręka mię dotknęła,