— Dziewczynka jest shańbiona, jeśli chłopiec zobaczy jej majtki.
Tego prawa w formie, jaką przyjęło wśród dzieci, nie wymyślili dorośli.
Dziewczynka nie może swobodnie biegać, bo jeśli się przewróci, zanim doprowadzi do porządku sukienkę usłyszy złośliwy okrzyk:
— Oo, majtki!
— Nieprawda, albo wyzywająco: no, więc co takiego? — mówi spłoniona, zmieszana, poniżona.
Niech tylko sprobuje się pobić, natychmiast okrzyk powstrzyma ją, obezwładni.
Dlatego dziewczynki są mniej zręczne, więc mniej godne szacunku, nie biją się, zato się obrażają, kłócą, skarżą i płaczą. A tu jeszcze starsi żądają dla nich respektu. Z jaką radością dzieci mówią o dorosłym:
— Ja się jego nie potrzebuję słuchać.
A oto dziewczynie ma ustępować, dlaczego?
Dopóki nie zwolnimy dziewcząt z: nie wypada, które ma źródło w ich stroju, próżne wysiłki, by stały się towarzyszami chłopca. Myśmy inaczej rozwiązali zadanie: przystroiliśmy chłopców w długie włosy i omotali równą liczbą przepisów przyzwoitości, i bawią się razem; zamiast mężnych córek podwoiliśmy liczbę zniewieściałych synów.