— Nie wróci, Antosiu — mówi mama.
Nie powiedziała mu prawdy, bo nie chcieli martwić, bo słaby był po chorobie.
Babcia umarła.
— Jak, dlaczego umarła? Co teraz będzie? Dlaczego doktór pozwolił?
Od słowa do słowa, domyślił się Kajtuś, że kiedy go całą noc szukali, a deszcz padał — wtedy babcia więcej się jeszcze zaziębiła.
— Więc przeze mnie...
— Nie. Już dawno się źle czuła. Przecież leżała cały tydzień. Nie pamiętasz, Antosiu?
Mama próbuje go pocieszyć. Pamięta, wszystko pamięta już. Wie.
— Przeze mnie.
Wie. Przypomniał sobie, że jest czarodziejem. Miesiąc już dawno minął.