— Czarodzieje chcą wszystkie wróżki wytępić. Krasnoludki pomagają wróżkom. Ale i krasnoludki są słabe... Długo będzie trwała walka. Aż nadejdzie chwila, gdy zbuntuje się czarnoksiężnik i stanie na czele wszystkich dobrych wróżek. Zdobędzie on fortecę, gdzie ukrywa się naczelnik czarodziejski, uwolni uwięzione wróżki.
— A kto to? Jak wygląda ten naczelnik? Gdzie jest jego forteca?
— Za siedmiu górami, za siedmiu rzekami i morzami jest zamek ponury, otoczony murem wysokim. W ciemnym pokoju na złotej tacy leży głowa, która wydaje rozkazy; nie ma ani rąk, ani nóg, ani serca, ani oczów. Bo dawno, dawno zbuntowany czarodziej odciął głowę od tułowia, ale ona żyje.
— Skąd wiesz to wszystko?
— Trochę mi niania opowiadała, trochę mi się śniło, a resztę sama wymyśliłam.
— Dziwne to wszystko, co mówisz.
Tak, dziwna i tajemnicza jest każda myśl człowieka. Dziwny i tajemniczy jest świat. Dziwne i tajemnicze jest życie: często smutne, a czasem takie piękne i radosne.
W nocy Kajtuś cicho otwiera okno.
Skoczył do ogrodu.
Pies zaszczekał. Kajtuś nakazał mu milczenie.