Tu nikt nie budzi Kajtusia, ale i tak nie śpi.
Więc zna już swego wroga. Znów chciał go spoić i może utopić albo nowe wywołać brewerie132. Nie, nie będę wariował. Nie na to zostałem czarodziejem. To pierwszy lepszy błazen szkolny potrafi i nawet bez wina ze srebrnego kubka. Pewnie będzie się mścił. Nie szkodzi. Przekonałem się teraz, że jestem silniejszy od niego. Co będzie jutro, gdy zobaczą, że nie ma dziada? Czy przyznać się, że go widział ostatni i że z nim rozmawiał?
Ale stary w ciemnych szkłach przyszedł na śniadanie. Jakby nigdy nic, jakby nie on wcale.
— Dlaczego chcesz mnie zgubić? — groźnie zagadnął go Kajtuś.
— Zdawało ci się, kochanie. Nic nie wiem, nie pamiętam.
Uśmiecha się, ale nie oszuka Kajtusia.
— Pilnuj się. Nie wchodź mi w drogę, bo pożałujesz — szepce Kajtuś.
Ostatniego na okręcie wieczora radio obwieściło, że najnowszy przebój, arcydzieło tajemniczej gwiazdy — Dziecko garnizonu — jest już w Europie i wyświetlony będzie we wszystkich kinach miast.
„Jeśli został porwany, odnajdziemy go — głosił komunikat — by wziął udział w nowym obrazie. Jeśli pochłonęło go morze, Dziecko garnizonu będzie jedynym, ale tym cenniejszym pomnikiem jego gry”.
— Te, karawaniarz. Zafundujemy ci kino, żebyś źle o nas nie myślał. Wiemy, że ty nie masz forsy, bo wszystko w karty przegrałeś.