Może po drodze wstąpić do Zacisza?
Pewnie, że przyjmą go radośnie.
Do domu — do swoich — do siebie!
Jeden tylko w przedziale siedzi pan z długą czarną brodą. Miejsca dosyć: można się wyciągnąć na ławce po wielu nocach spędzonych w niewygodnej sionce okrętu.
— Spać, spać.
Wyjął z walizki gumową poduszkę, nadmuchał, nakręcił, żeby powietrze nie wyszło — położył pod głowę.
Wagon kołysze się, koła uderzają o połączenia szyn. Przyjemna melodia, kołysanka podróży.
Nagle rozległ się ogłuszający trzask. Wagon skoczył w górę, zatrzymał, pochylił się w bok, raz jeszcze posunął się gwałtownie. Przewrócił się.
Światła zgasły. Rozległy się krzyki i jęki w ciemności.
Kajtuś rzucony ze swej ławki.