Było słońce, było, nie ma, Boże, nie ma, nie ma, było słońce, było słońce, Boże.
Cicho, smutno, smutno, cicho.
Cicho, smutno, na czarnej fali trumna się kołysze. Czarną rosę z czarnych kwiatów czarne piją motyle. Nigdy człowiek nie zaśpiewa, dziecko się już nie uśmiechnie, pękł ostatni dzwon, wszystkie na świecie stanęły zegary, ostatnia rozpadła się wieża, wczoraj ostatnia zgasła gwiazda — komu ma świecić?
Nie ma, nie ma, Boże, nie ma nic.
Szeroko oczy otwarłem — patrzę, patrzę, patrzę Boże, nic nie ma, nic nie widzę, słucham, nic nie słyszę, ani szeptu, ani westchnienia.
Szary Władco cichego świata, Boże, czuję wokoło ptaki czarne z białymi skrzydłami, czarne motyle z czarnych kielichów czarną piją rosę...
Taki smutek, Boże, smutek taki.
Ani barw, ani dźwięków. Boże, Boże, ani dźwięków, ani barw, ani łez.
Modlitwa niemocy
Jaśnie Wielmożny Panie Boże. Śmiesznie.