Pies odrzucał łeb raz w jedną, raz w drugą stronę. Wyglądało na to, że odżegnuje się od takiego pospolitego imienia jak „Burek”. Rzuciłem wtedy jeszcze kilka psich imion jak „Łapa”, „Bukiet”.
— Nie! — pies ruchem łba znowu zaprzeczył. Zrobiło mi się zimno.
Ciężki płaszcz ściągnął mi ramiona w dół. Po raz ostatni krzyknąłem do ucha psa:
— Dobranoc, psie!
Pies parsknął, położył się na śniegu i wystawił dwie łapy w stronę naszego domu.
*
Kiedy wszedłem do domu, Józia siedziała w kuchni. Była sama. Na małym stoliku, na którym stała lampa naftowa, oparła objętą rękami twarz i zmęczonymi oczyma wpatrywała się w czerwono-niebieski płomyczek.
Na mój widok ręce jej opadły i wyprostowawszy się na cały wzrost zawołała:
— Już po pogrzebie?
— Nie. Jeszcze nie.