Wówczas ona:
— Puść, będę miała siniak.
— Jutro o szóstej, tam, gdzie zawsze, tak?
— Nie wiem.
— Kłamiesz, dobrze wiesz, że przyjdziesz, bo też tego chcesz. Chcesz?
— Może.
— Nie może, na pewno. Tak?
Wiedząc, że to tak powie — zmusi się jednak, aby ten moment jeszcze odwlec, lecz to, czego będzie pragnąć, okaże się w niej silniejsze. I dopiero, gdy powie: tak — usłyszy je.
Wówczas Raszewski puści jej rękę i cokolwiek się cofnie.
— No, widzisz! Wiedziałem, że dojdziemy do porozumienia. Po co to wszystko zrobiłaś, idiotko!