— Mam nadzieję, że kiedy rzucałaś teatr, tej ewentualności nie brałaś pod uwagę? Nie było mnie jeszcze na świecie.
— To co z tego?
— Ojciec żądał, żebyś rzuciła scenę?
— Grzegorz? Ależ, Adam...
— Mamo, ja mówię o ojcu, a nie o panu Sołtanie.
— Przepraszam, oczywiście, ale tak dziwnie pytasz, nie rozumiem, o co ci chodzi?
— Spytałem, czy ojciec żądał, żebyś rzuciła scenę, co w tym dziwnego?
— Bo tak pytasz, jakbyś miał do mnie pretensję, tylko o co?
— Ależ o nic, mamo, po prostu pytam, po raz pierwszy po kilkudziesięciu latach, dlaczego przestałaś grać, byłaś młoda, piękna, sławna.
— Ale gdybym nie wyszła za twojego ojca za mąż, ciebie by nie było.