Anafielas. Pieśń II. Mindows

by Józef Ignacy Kraszewski

I na stos mu kładą — biały miecz zza morza,

Szczyt⁵⁰⁹ skórą okryty, a złotem nabity,

I pieśni śpiéwają i ducha żegnają,

A pieśń jęki głuszą, żałobnemi śpiéwy,

Kobiéty, puściwszy na wiatr złote włosy,

Płaczliwie zawodzą — aż za trzecią puszczą

Widać dymy stosu, słychać jęk i płacze.

I syn smutny stoi, Uten w czarnym szłyku⁵¹⁰;

Spuścił sokoł⁵¹¹ młody ciężką smutkiem głowę,

Ręce silne złamał, oczy w łzach pływają.