Gdy dziećmi otoczony,

Z włosem białym na skroni,

Zwycięzki773, uznojony,

Z rogiem alusu774 w dłoni,

Pożegnawszy ród cały,

Kończył życie wesoło,

Syt i boju, i chwały,

Zwiędłe schylając czoło,

O, nie żal, nie żal było

Składać proch pod mogiłą,