Brühl się prawie do ucha przybliżył: — pani się kompromitujesz!
— Naprzykład?
— Ta młodzież z mojéj kancelaryi...
Brühlowa zarumieniła się, minkę nastroiła dumną i gniewną.
— Mam moje fantazye! — rzekła — a nikt mi ich zabronić nie może. Proszę się do nich nie mieszać, jak ja się nie wdaję w to co pan minister robi. Bardzo proszę!
— Pani!
Na te słowa, które zdawały się małą małżeńską sprzeczkę rozpoczynać, weszła hrabina Moszyńska, ożywiona, promieniejąca. Zbliżyła się do Brühlowej podając jéj rękę i zawołała głośno:
— A zatem zwycięztwo! sur toute la ligne! 8 W mieście całém mówią tylko o tém: dziwują się, drżą...
— Cieszą — dodał Brühl.
— No, nie wiem doprawdy — przerwała Moszyńska — ale nam na tém dosyć że my się cieszymy z upadku tego prokonsula9. Jesteśmy przecież raz en famille10, i nie potrzebujemy się kłaniać pysznemu panu.