— Kiedy? jak?
— Dziś o półdniu...
Sołoducha pokręciła siwą głową.
— A gdzie ci tu kto tak prędko co kupi?
— Resztę wam zostawię...
— Ale po co iść: na zgubę, na pohybel! Porzuć chatę, chodź do mnie, nikt cię u nas nie zobaczy; ludzie się przedziwują i przegadają, a potém do chaty powrócisz.
Dziewczyninie łza pociekła, ale głową potrzęsła w milczeniu.
— Nie! nie! bywajcie zdrowi Matusiu! To już być nie może... Wzięłam zadatek, dałam słowo... Tylkobym chciała starego Rataja pożegnać i za chléb i jemu podziękować...
— Stary włóczęga gdzieś w Brzozowéj-górze na prażniku, ani słychu o nim...
— O! szkoda!.. szkoda!..