Dziewczę głową rzuciło żywo:
— A! proszę cię.
Pochyliła się ku niej Zamechska.
— Miarkujesz, że taki podarek książęcy wielkiej miłości dowodzi. Czy ona tobie miła czy nie, czy za nią zapłacisz lub nie dasz nic... co ci ona szkodzi? Mieć w zapasie miłość mężczyzny, choćby dla przyszłej zemsty... zawsze rzecz dobra.
Kochanek może nie podobać się wcale, ale zda się dlatego!
Westchnęła ochmistrzyni.
— Tobie dziś o tem mówić, wiem że cię oburzy — dodała — ale jam stara, przeżyłam wiele. Wierz ty mi, królów miłość nie trwa długo...
Dżemma się oburzyła.
— Miłość nie równa miłości! — zawołała.
— Tak, moja droga, ale i najgorętsze się kończą, a która z nich najżywiej się pali, tem prędzej w popiół obróci... Króla młodego ożenią.