— Zawołać mi Białego — odezwał się marszałek.
Nie mówił nic do Dudycza, a nawet nie patrzył na niego. Po małym przestanku wtoczył się na swych krzywych nogach Biały.
Kmita wskazał mu Dudycza.
— Jest to posłaniec królowej JMci, który tu ma oczekiwać na odpowiedź moją, a ta nierychło być może daną. Znasz go, jak powiada, weźże w opiekę. Proszę aby mu na niczem nic zbywało, rozumiesz?
Masz z sobą ludzi? — zapytał.
— Pięciu — rzekł z dumą Dudycz.
Kmita ramionami ruszył.
— Ludziom i jemu nie ma zbywać na niczem — mówił do Białego Kmita — ale bez mojej wiadomości nie ma się ztąd oddalać.
Widzę — dodał — że mu się bardzo czekać nie chce.
— Ale gdy w. miłość rozkazuje — przerwał Dudycz.