— O mnie? to zapewne aby mnie, tak jak ona umie, uczynić śmieszną, aby serce ostudzić? — zawołała.
— Mylisz się, nie masz lepszej nad nią przyjaciółki, brała twoją stronę!
— Przeciwko komu? — krzyknęła Dżemma.
— Przeciw własnym przywidzeniom — dodał król — zdało się jej, że ja cię nie tak kocham, jak powinienem.
— Żartujesz ze mnie — rzekła nadąsana Włoszka łagodniejąc.
— Mówię prawdę — potwierdził król — wierz mi, Bianka jest płochą ale dobrego serca dziewczyną.
— A ja? — wtrąciła żywo Dżemma — ja zapewne nie płochą ale złą za to!
August się śmiać zaczął.
— Dziwaczysz! — rzekł.
Wolnym krokiem odstąpiła od niego piękna Włoszka i poszła usiąść na swem krześle. Twarzyczka się jej nie rozjaśniała, milczeli dosyć długo, spoglądając ku sobie.