— Strzegą nas dokoła.
— A ciebie?
— Mnie dotąd nie.
— Trzeba byś mnie porzucił i był wolnym. Zaklika stanął i drżéć począł cały.
— Ja? Was, panią? porzucił? a cóż ja zrobię z sobą? a gdzież się ja podzieję? a do czegóż życie przywiążę? więc chyba iść i w studnię... i umrzéć.
— Nie — odparła Cosel — to nie koniec mojéj niewoli; ja go znam: to początek. Potrzeba żebyś ty był wolnym, dlatego ażebyś może mnie uwolnił.
Rajmund się zadumał.
— Potrzeba? mów pani.
— Będziesz wiedział gdzie się znajduję. Ufam ci, obmyślisz środki, postarasz się mnie uwolnić... kilka tysięcy zostało, które Lehmann zachować potrafi; dam kartkę do niego, potrzeba ażebyś je miał.
— Ale ja — oburzył się Zaklika.