— I jesteś w dodatku Polakiem, gdy tu teraz imienia Polaka wymówić się nie godzi... Nie chciałbym być w twéj skórze..
— Właśnie że mi w niéj niewygodnie, myślałem że choć Fröhlich się nademną ulituje...
Stary trefniś wielkie wytrzészczył oczy, twarz jego pomarszczona stała się nagle poważną i smutną, założył ręce na piersiach... potém przystąpił do Zakliki, wziął go za rękę i począł mu puls macać... jakby był doktorem...
— Boję się, kochany Unglücku, czy ci się w głowie nie pomieszało... — rzekł cicho.
— Byćby to mogło! — uśmiechając się odezwał Zaklika...
Fröhlichowi twarz się znowu wyjaśniła jakby z nałogu...
— O cóż ci idzie? — spytał.
— O to aby mnie ze służby dworskiéj N. Pan uwolnić raczył...
— O to najłatwiéj — rzekł Fröhlich pocichu — zrób głupstwo jakie, postawią rusztowanie na Nowym Rynku i będziesz dyndał. Jest to sposób krótki, łatwy i skuteczny...
— Na to jeszcze czas — odparł Zaklika...