— Tęczyński też miecza dobył na zamku — wołali Zborowscy — niech więc i on ukarany zostanie.
Król milczał — dnie schodziły.
Dowiedział się kasztelan wojnicki, że go obwiniano.
— Dam więc i ja gardło! Gotówem — zawołał poszedłszy do króla — ale niech ze mną morderca ukarany zostanie. Pójdę sam do więzienia, położę głowę na pieńku!
Król zimny — ani Tęczyńskiego stracić, ani Zborowskich sobie narażać nie chciał — milczał.
Dokoła niego wiły się jak nici niewidzialnej pajęczyny intrygi, na jedną i drugą usiłujące go pociągnąć stronę.
Szlachta tymczasem warczała groźno, zbierała się tłumnie, wołała senatorom:
— Czyńcie powinność waszą.
Posłano referendarza Czarnkowskiego do senatu z domaganiem się, aby on króla skłonił do wyroku.
Wyrok się ociągał.