Nigdy pole cichszem nie było, a ludzie spokojniejszemi.
Po ukończeniu modlitw długi czas żadne województwo poczynać nawet nie chciało.
Oglądały się jedne na drugie.
Czas upływał na takiem rozsłuchiwaniu się i rozpatrywaniu.
Czarnkowski, który około marszałka się kręcił, dostał od niego języka, iż lepiej się było nie spieszyć z cesarzem, a na koniec go zostawić, gdy wszyscy inni odejdą z niczem.
Wysłani na wywiady od namiotu do namiotu ludzie, przysłuchiwali się napróżno. Szeptano wszędzie i naradzano się po cichu.
W królewskim namiocie też mowy tylko prawiono rozwlekłe, których konkluzyi nie mogąc się doczekać szlachta, odchodziła znudzona.
— A co? — pytał Talwosz stojący przy Mazurach.
— Wodę warzą panowie! — odparł powracający szlachcic.
Wtem, a było to już pod wieczór, Mazurowie poszeptawszy między sobą, zebrali się do gromady i dosyć nieśmiałemi głosy poczęli wołać: Henryk! Henryk!