Na zamku odbywały się właśnie sądy, gdy Mikołajowi znać dano, że król pilno go wzywał. Król? — to znaczyło, że wszystko porzucić natychmiast musiał i biedz posłuszny...
W chwili odprawił strony, które sprawę swą wywodziły — i pospieszył do komnat pańskich.
Zastał Kaźmirza jeszcze nieostygłego...
— Sprawa jest — rzekł król po namyśle — w której ja obrażonym i dotkniętym jestem na czci mojej, a ta cześć moja, to cześć korony i królestwa!!. Sędzią być waham się, bom razem stroną... a muszę!!.
Błysnęły oczy Kaźmirzowi...
— Słuchaj, rzekł — na co zasłużył człek, potwarca i kłamca, który na sławę i spokój pana swojego nastaje... chlubi się...
Król był tak poruszony, iż mówić przestał na chwilę.
Ślepiec stał namarszczony, chciwy posłyszenia, o co chodziło.
Nie mogąc doczekać rychło reszty mowy królewskiej, odezwał się głosem suchym pedagoga.
— Obraza majestatu królewskiego, choćby tylko przedsięwzięta, a nie spełniona, jest obrazą Boga, którego pomazańcem i zastępcą jest każdy monarcha na ziemi. Kara główna... śmierć!!