— Jego miłość, ojciec nasz, pozdrawia was — odezwał się Kumkodesz, stanąwszy u drzwi — śle wam błogosławieństwo i mnie na utrapienie wasze, abyście mieli więcej gąb do karmienia.
Śmiał się kleryk, tak jak zwykł był ze wszystkiego.
— Macie pewnie coś do mnie — mruknął Waligóra.
— Niewiele... znajdzie się tam coś — rzekł Kumkodesz.
Twarz starego zdradzała taki niepokój, że kleryk miał sobie za najpierwszy obowiązek nieco go ukołysać i trwogę odpędzić.
— Nie stało się przecie u nas nic? — spytał Mszczuj.
— Bóg łaskaw! po staremu! — odparł Kumkodesz. — Ojciec nasz dobry, już po wyjeździe waszym pomyślał sobie — a możeby jemu ten kleryk biedota w drodze się przydał na co, choćby śmiechem go zabawiając. I ot, w pogoń mnie wyprawił.
Spojrzał nań, Mszczuj niedowierzająco przyglądał mu się.
Kumkodesz zatarł ręce i sukni poprawił.
— Jakby co czasem napisać trzeba było, albo przeczytać — dodał — ja wszystkie ich pisma i kruczki znam...