Znajdowali się o pół mili od wybrzeża i trzeba było lawirować, żeby płynąć pod wiatr. „Bonawentury” płynął teraz dość wolno, gdyż wiatr, częściowo powstrzymany przez wysoki brzeg, ledwie wydymał żagle, a morze, gładkie jak lustro, marszczyło się tylko pod wpływem kapryśnych podmuchów bryzy.
Harbert stał na dziobie, żeby wskazywać drogę między przesmykami. Nagle krzyknął:
— Z wiatrem, Pencroffie, z wiatrem!
— O co chodzi? — spytał marynarz, podnosząc się. — Skała?
— Nie... czekaj... — odpowiedział Harbert. — Nie widzę jeszcze dobrze... Skręć no jeszcze... Dobrze... Trochę bliżej...
Mówiąc to, Harbert położył się na pokładzie, zanurzył szybko rękę w wodzie, po czym podniósł się, wołając:
— Butelka!
W ręku trzymał zakorkowaną butelkę, którą pochwycił zaledwie kilka kabli od brzegu.
Cyrus Smith wziął butelkę. Nie mówiąc ani słowa, wyciągnął korek i wyjął z niej wilgotny papier, na którym było napisane:
Rozbitek... Wyspa Tabor: 153° dług. zach. 37° 11’ szer. płd.